تومونِ کوتا بندَ مونی ، هرچی توشکه زِنی ، کوتا ترا بنی.
بند تنبان کوتاه را می مانی ، هرچه قدر گره می زنی ، کوتاه تر می شوی.
دار هرچی ویشتر با باره ، اونه سر جیرتر هنه.
درخت هرچه بار بیشتری بیاورد ، سرش پایین تر می آید.
شآله ، آدم خور چاگودی؟!
از شغال آدم خر درست کردی؟!
خودا شمشیر همیشک تیجه.
شمشیر خدا همیشه تیز است.
کولا سر شی بو ، بشوی پا شی بَبوی؟
کلاه برای سرِ بود ، رفت شد برای پا؟
کلن هم سر ، کورون هم چوم.
سر کچل ها مانند هم ، چشم کورها مانند هم.
کرک؟! گله جیک ندنم ، مره بوخونی.
پرنده؟! من حتی جیرجیرک خاکی هم ندارم که برایم آواز بخواند.
لنگروته منده اُوهِ مونه ، نه جیر شونه نه جور.
به آب راکد لنگرود می ماند ، نه بالا می رود نه پایین.
منجم گالشَ ، بوزه تقویم دوم.
منجم گالش است ، دم بز تقویم.
مو لافندهَ وَسَنِم ولی گولونه می (گَل)گردن دره.
من طناب را پاره کردم ولی زنگوله بزرگ در گردنم هست.
ورزه بمورد ، غلان بسوت؟
گاو مرد ، غله سوخت؟
هندی ایسه ، هندِکم گِلهِ بون دره!
همین قدر که هست ، همین قدر هم زیر خاک است.
یا وا چیک داشتن یا تیک.
یا بایست چنگ داشت یا نوک.
اونه کرک میخ سر مورغونه کونه.
مرغ آن(فلانی) روی میخ تخم میگذارد.
آمار مطالب
آمار کاربران
آمار بازديد