تومونِ کوتا بندَ مونی ، هرچی توشکه زِنی ، کوتا ترا بنی.

بند تنبان کوتاه را می مانی ، هرچه قدر گره می زنی ، کوتاه تر می شوی.

دار هرچی ویشتر با باره ، اونه سر جیرتر هنه.

درخت هرچه بار بیشتری بیاورد ، سرش پایین تر می آید.

شآله ، آدم خور چاگودی؟!

از شغال آدم خر درست کردی؟!

خودا شمشیر همیشک تیجه.

شمشیر خدا همیشه تیز است.

کولا سر شی بو ، بشوی پا شی بَبوی؟

کلاه برای سرِ بود ، رفت شد برای پا؟

کلن هم سر ، کورون هم چوم.

سر کچل ها مانند هم ، چشم کورها مانند هم.

کرک؟! گله جیک ندنم ، مره بوخونی.

پرنده؟! من حتی جیرجیرک خاکی هم ندارم که برایم آواز بخواند.

لنگروته منده اُوهِ مونه ، نه جیر شونه نه جور.

به آب راکد لنگرود می ماند ، نه بالا می رود نه پایین.
 

منجم گالشَ ، بوزه تقویم دوم.

منجم گالش است ، دم بز تقویم.
 

مو لافندهَ وَسَنِم ولی گولونه می (گَل)گردن دره.

من طناب را پاره کردم ولی زنگوله بزرگ در گردنم هست.
 

ورزه بمورد ، غلان بسوت؟

گاو مرد ، غله سوخت؟
 

هندی ایسه ، هندِکم گِلهِ بون دره!

همین قدر که هست ، همین قدر هم زیر خاک است.
 

یا وا چیک داشتن یا تیک.

یا بایست چنگ داشت یا نوک.
 

اونه کرک میخ سر مورغونه کونه.

مرغ آن(فلانی) روی میخ تخم میگذارد.