چره تو پرجفایی

ایته چندروزه که پیدا نبوستی

نکونه از امی حرف خستا بوستی

خودم دیروز بیدیم ایوان گوشه

رقیبه   تا     بیدیی  مستابوستی

بیدیم خوری ننام چون باوفایی

می آشفته دیله تو سر پناهی

به هرسودوانم اسبه خیاله

بازم ایه تی ور از بی جیگایی

نشینی اسبه سر می پوشته سر ماه مانستان

فرانیم کوهو دشته روزوشب باده مانستان

واگردم فیندرم تی روی ماهه

ایم بیرون جه دنیایه خیال خواب مانستان

بیه تا که دواریم از ا سامان

تومی دست بگیر مرم تی دامان

بشیم از ادم و عالم دورابیم